AKALA NG KABIT NG ASAWA KO AY MANANAHIMIK AKO KAHIT 32 WEEKS BUNTIS AKO PARA LANG HINDI MAWALA ANG KARANGYAAN KO.

AKALA NG KABIT NG ASAWA KO AY MANANAHIMIK AKO KAHIT 32 WEEKS BUNTIS AKO PARA LANG HINDI MAWALA ANG KARANGYAAN KO. PERO NANG ILABAS KO ANG RESIBO NG HOTEL SA HARAP NG MGA INVESTORS, HINDI NILA ALAM NA HAWAK KO RIN ANG TITULO NA TULUYAN DUDUROG SA IMPERYO NILA.
Kabanata 1: Ang Ginintuang Hawla

Kumikinang ang malaking chandelier sa loob ng Grand Ballroom ng isang 5-star hotel sa Makati. Ang gabi ay para sa 10th Anniversary Gala ng Mendoza-Valderama Corporation, isang higanteng kumpanya sa real estate.

Nakaupo ako sa VIP table sa pinakaharap. Ako si Isabella, tatlumpu’t dalawang linggong buntis sa panganay namin ng asawa kong si Rafael. Sa bawat sipa ng bata sa sinapupunan ko, nararamdaman ko ang pagod at bigat ng sitwasyon ko.

Nasa kanan ko si Rafael, ang CEO ng kumpanya. Nakasuot siya ng Armani suit, nakangiti, at nakikipagkamay sa mga bilyonaryong investors.

Pero ang nakakapagpadilim ng paningin ko ay ang babaeng nakaupo sa kaliwa niya.

Si Vanessa. Ang Vice President of Marketing… at ang lihim na kabit ng asawa ko.

Ang suot ni Vanessa ay isang pulang backless gown na halos yakapin ang buong katawan niya. Sa ilalim ng mesa, kitang-kita ng mga mata ko kung paano idikit ni Vanessa ang hita niya sa binti ni Rafael. Nagbubulungan sila. Nagngingitian. Habang ako, ang legal na asawa na nagdadalang-tao, ay ginagawa nilang palamuti na lang.

Napakasakit. Gusto kong umiyak, pero pinigilan ko.

Tumingin si Vanessa sa akin at ngumiti nang palihim. Isang ngiti na puno ng pang-uuyam. Sa isip niya, isa lang akong mahinang babae. Iniisip niyang magbubulag-bulagan ako, titiisin ang pambabastos nila, at ngingiti na lang para maprotektahan ang “perpektong pamilya” at ang malaking mansyon na tinitirhan ko. Akala niya, dahil buntis ako, wala akong kalaban-laban.

Nagkakamali siya nang malaki.

Kabanata 2: Ang Lihim na Armas

Nagsimulang maghain ng pagkain ang mga waiters. Ang kasama namin sa mesa ay ang mga pinakamalalaking investors mula sa Singapore at Hong Kong, kabilang na si Don Alejandro, ang pinakamatandang shareholder na kilala sa pagiging konserbatibo at mahigpit sa moralidad ng mga negosyante.

“Rafael, my boy,” bati ni Don Alejandro habang humihiwa ng steak. “Congratulations sa matagumpay na taon. Lalo na’t magiging ama ka na. A strong family makes a strong CEO. Diba, Isabella?”

Bago pa ako makasagot, sumingit si Vanessa.

“Oh, Rafael is extremely hardworking, Don Alejandro,” malanding sabi ni Vanessa habang humahaplos sa braso ni Rafael sa harap mismo ng mga bisita. “Kahit noong nasa business trip kami sa Boracay last week, he was working non-stop. We made sure everything was perfect.”

Tinignan ako ni Vanessa. “Diba, Isabella? Mabuti na lang nag-stay ka sa bahay. Masyadong stressful ang trabaho namin para sa isang buntis. You just focus on decorating the nursery.”

Tumawa si Rafael. “Oo nga. Bella is just resting. Kami na ni Vanessa ang bahala sa labas.”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Boracay. Business trip daw.

Dahan-dahan kong kinuha ang aking Hermès Birkin bag na nakapatong sa kandungan ko. Naramdaman kong sumipa ulit ang anak ko, parang binibigyan ako ng lakas ng loob na tapusin na ang kahibangan na ito.

“Actually, Don Alejandro,” kalmado kong sabi, ang boses ko ay matalas na parang yelo na bumasag sa tawanan nila. “Hindi lang trabaho ang inatupag ni Rafael sa Boracay.”

Kumunot ang noo ni Rafael. “Bella, anong sinasabi mo? Huwag mong abalahin ang mga investors.”

“Oh, I think they need to see this,” sagot ko.

Binuksan ko ang bag ko. Inilabas ko ang isang puting sobre. Dahan-dahan kong inilapag ang laman nito sa gitna ng mesa, sa mismong harap ni Don Alejandro.

Isa itong Resibo ng Hotel. At ilang malilinaw na litrato.

Kabanata 3: Ang Pagsabog

Napakunot-noo si Don Alejandro. Kinuha niya ang resibo at binasa. Ang iba pang investors ay nakisungaw.

Nakasulat sa resibo: Shangri-La Boracay. Presidential Suite. 3 Nights. 1 King Bed.
Pangalan ng nag-book: Rafael Mendoza & Vanessa Perez.

At ang mga litrato? Kuha ito ng isang private investigator. Litrato ni Rafael at Vanessa na naghahalikan sa balcony ng hotel habang naka-bathrobe, sa mismong araw na sinabi ni Rafael na nasa “Board Meeting” siya.

Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha ng mga investors. Namula sa galit si Don Alejandro.

“Rafael… anong kahalayan ito?!” mariing tanong ng matanda. Ibinagsak niya ang resibo sa mesa.

Namutla si Rafael. Tila siya binuhusan ng malamig na tubig. Nabitawan niya ang kanyang tinidor.

“D-Don Alejandro… I can explain! Peke ‘yan! Bella, nababaliw ka na ba?! Bakit ka gumagawa ng eksena dito?!” sigaw ni Rafael, sinubukang agawin ang mga litrato.

Nanlaki ang mata ni Vanessa. Nag-umpisa na siyang manginig sa takot dahil alam niyang nakatingin sa kanya ang lahat ng mahahalagang tao sa industriya.

“How dare you, Isabella?!” asik ni Vanessa. “Sinira mo ang gala! Wala kang utang na loob! Asawa ka lang! Binubuhay ka lang ni Rafael! Pwede ka niyang palayasin sa mansyon ngayon din!”

Tumayo si Rafael, namumula sa galit at kahihiyan. Itinuro niya ako.

“Tama na, Isabella! You’ve gone too far!” bulyaw ng asawa ko. “Kung gusto mo ng hiwalayan, sige! Pero tandaan mo, wala kang makukuha kahit isang kusing sa akin! Akin ang kumpanyang ito! Ako ang nagpalago nito! You and that baby will be on the streets!”

Tumahimik ang buong ballroom. Nakatingin ang lahat sa aming mesa. Ang musika ay huminto.

Inayos ko ang aking buhok. Dahan-dahan akong tumayo, inaalalayan ang mabigat kong tiyan. Hindi ako umiyak. Wala ni isang patak ng luha ang lumabas sa mata ko. Tumingin ako kay Rafael nang may sukdulang pandidiri.

“Talaga, Rafael? Iyo ang kumpanyang ito?” kalmado at buong-buong tanong ko.

Inilabas ko ang isa pang dokumento mula sa bag ko. Isang makapal na polder na may selyo ng Korte at ng Registry of Deeds. Inilapag ko ito sa ibabaw ng resibo ng hotel nila.

“Don Alejandro,” tawag ko sa matanda. “Bilang pinakamalaking investor, alam niyo ba kung kaninong pamilya galing ang lupang kinatatayuan ng lahat ng malls at hotels ng kumpanyang ito?”

Nanlaki ang mata ni Don Alejandro. “Sa mga Valderama… sa yumaong ama mo, Isabella.”

“Exactly,” ngiti ko. Humarap ako sa gulat na gulat na si Rafael.

“Rafael, masyado kang nag-enjoy sa kapangyarihan kaya nakalimutan mo kung paano mo ito nakuha. Ang Mendoza-Valderama Corp ay itinayo gamit ang puhunan ng pamilya ko. Nakapangalan sa akin ang 70% ng bahagi ng kumpanya. Ikaw? Isa ka lang appointed CEO. Pinili kita dahil akala ko, tapat ka.”

Napasinghap ang mga tao. Si Vanessa ay napahawak sa mesa, hindi makapaniwala sa naririnig niya.

“Hindi totoo ‘yan!” nanginginig na sabi ni Rafael. “Ako ang nakapirma sa lahat ng kontrata!”

“Oo, bilang kinatawan ko,” sagot ko. Tinuro ko ang dokumento. “Basahin mo ang Title of Ownership at ang Bylaws. Ako ang Majority Shareholder. Ako ang may-ari ng imperyong pinagmamayabang mo kay Vanessa.”

Kabanata 4: Ang Pagbagsak

Tumingin ako sa mga investors.

“Gentlemen, narito tayo ngayon para ipagdiwang ang kumpanya. Pero bilang Majority Owner, hindi ko hahayaan na ang pera ng mga investors natin ay waldasin ng isang CEO para sa kanyang kabit. Hindi ko hahayaan na mamuno ang isang lalakeng walang moralidad.”

Humarap ako kay Rafael.

“Rafael Mendoza, effective immediately, you are FIRED from your position as CEO. At ikaw, Vanessa, you are terminated. Tanggalan ng lisensya, at asahan mong may lawsuit kayong haharapin bukas dahil sa pagwaldas niyo ng pondo ng kumpanya para sa mga personal trips niyo.”

“Hindi mo pwedeng gawin ito!” sigaw ni Rafael, lumuhod siya at pilit na hinahawakan ang kamay ko. Nawala ang yabang niya. Pinalitan ito ng desperasyon. “Bella! Asawa mo ako! Buntis ka! Kailangan ako ng anak natin!”

Tinabig ko ang kamay niya.

“Ang anak ko ay kailangan ng isang matino at tapat na pamilya, hindi ng isang amang sinungaling at traydor,” matigas kong sabi.

Lumapit si Don Alejandro sa akin at tinapik ang balikat ko.

“We support your decision, Madam Chairwoman,” seryosong sabi ni Don Alejandro. Humarap siya sa mga gwardya ng hotel. “Security! I-escort palabas ang dalawang basurang ito. Nakakadiri silang tignan.”

Pumasok ang mga gwardya. Pilit na kinaladkad sina Rafael at Vanessa palabas ng ballroom.

“Bella! Please! Wala akong pera! Nasa iyo ang lahat!” sigaw ni Rafael habang umiiyak.

Si Vanessa ay nagwawala habang hinihila ang kanyang pulang gown. “Bitiwan niyo ako! Hindi niyo ba alam kung sino kami?!”

“Dati kayong mayaman,” sagot ng gwardya sa kanila. “Ngayon, trespassers na lang kayo.”

Kabanata 5: Ang Bagong Simula

Nang mailabas na sila, biglang bumalot ang katahimikan sa buong hall. Huminga ako ng malalim, at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, naramdaman kong nakawala ako sa hawla.

Tumingin ako sa mga investors at sa lahat ng empleyado na nakatayo.

“Pasensya na sa abala,” ngiti ko sa kanila nang may dignidad. “Ngayong malinis na ang kumpanya, maaari na tayong magpatuloy. Please, enjoy the food. Bukas na bukas din, ako na mismo ang uupo sa opisina.”

Nagpalakpakan ang buong ballroom. Isang standing ovation para sa babaeng inakala nilang mahina.

Makalipas ang dalawang buwan, nanganak ako sa isang malusog na sanggol na lalaki. Payapa, tahimik, at walang stress. Nakuha ko ang full custody sa bata.

Si Rafael? Nabasa ko sa balita na patung-patong ang utang niya matapos kong i-freeze ang mga joint accounts namin. Iniwan siya ni Vanessa nang malaman nitong wala na siyang pera at kapangyarihan. Pareho silang nabaon sa kasong embezzlement na isinampa ng kumpanya ko laban sa kanila.

Akala nila, ang pagiging ina at pagiging asawa ay kahinaan. Hindi nila alam, ang isang babaeng nagmamahal sa kanyang anak ay handang sunugin ang buong imperyo, para lang makapagtayo ng isang mas maganda, malinis, at matibay na kastilyo para sa kanyang pamilya.